علم لد ني

شرح قسمتي از فص فاطميه توسط حضرت استاد ذوالفنون داود صمدي آملي

ابوالقاسم كارگر — Wed, 30 Jul 2008 14:33:00 GMT

شرح قسمتي از فص فاطميه توسط حضرت استاد ذوالفنون داود صمدي آملي بسم الله الرحمن الرحيم

الحمدلله رب العالمين

*محضر مبارك عزيزان و سروران- پيرامون مطلب شريف و عظيم الشان شهادت به حضرت بي بي – فاطمه الزهرا(عليها السلام) در بخش اذان واقامه- براي رفع بعضي از ابهامات و سوالاتي كه پيش مي آيد- عرايضي را تقديم مي دارم. خواستم درباره اين كه از ما و استاد عظيم الشانمان- حضرت علامه مولي حسن زاده آملي (روحي فداء) در اذان و اقامه نماز- بعد از شهادت به ولايت حضرت وصي علي عالي اعلي- مولي المولي- اميرالمومنين (عليه السلام) مي شنويد كه گفته مي شود:

( اشهد ان فاطمه بنت رسول الله عصمه الله الكبري و حجه الله علي الحجج)

و اين سوال پيش مي آيد: آيا گفتن اين جمله در اذان- بدعت در دين محسوب مي شود يا نه؟ به نحو اجمال- عرايضي داشته باشم. اگر عزيزان بخواهند اين بحث را به نحو مستوفي گوش بفرمايند و به سر و جوانب آن برسند- بايد به فصل هفتم كتاب(شرح فص حكمه عصمتيه في كلمه فاطميه) مراجعه بفرمايند.

حضرت استادمان- يك رساله اي در عصمت فاطميه(عليها السلام) به نام (فص حكمه عصميته في كلمه فاطميه) نوشته اند كه به زبان تازي است. و اين متن عربي را به قلم شيوايشان ترجمه فرمودند-و پس از آن – با شرحي شبيه شرح جناب خوارزمي بر فصوص الحكم جناب محي الدين شرح فرمودند.

فصل هفتم كتاب شرح فص فاطميه- به اين موضوع كه فاطمه دختر جناب خاتم الانبياء (صلي الله عليه و آله) صاحب عصمت بوده است اختصاص يافته است . و عبارت آن چنين آمده است كه: بدون هيچ دغدغه و وسوسه حضرت فاطمه- دختر پيغمبر(صلي الله عليه و آله) داراي عصمت بوده است- علماي بزرگي مثل شيخ مفيد و علم الهدي سيد مرتضي- به آيات و روايات- نص بر عصمت آن جناب فرمودند و حق با آنان است و شخص مكابر- سخت محكوم و مغلوب است.

(شرح فص فاطميه- ص 153 )

بعد از اين فرمايش- متن فص- حضرت استاد- نسبت به معناي حقيقت عصمت- عبارتي را پياده فرمودند كه اين مختصر- گنجايش طرح آن مطلب و شرح آن را ندارد. اگر عزيزان طالبند- بايد به اين كتاب كه با نام (شرح فص حكمه عصمتيه في كلمه فاطميه) چاپ شده مراجعه بفرمايند.

و نيز اين كمترين توفيق پيدا كرده است و در محضر عزيزان درس و بحث- عرايضي را پيرامون اين فصل از شرح فص فاطميه تقديم بدارد كه به نوارهاي موجود- مي توان مراجعه كرد.

بعد از چند سطر- در همان صفحه مي فرمايند: پس بدان كه عترت رسول الله- يعني اهل بيت قريب آن بزرگوار- كه حضرت فاطمه هم از آنان است- معصومند- چنان كه جناب وصي- امام علي (ع) در نهج البلاغه فرموده است: چگونه حيران و سرگردانيد و حال اينكه عترت پيغمبر شما كه ازمه حق و اعلام دين و السنه صدق اند- در ميان شمايند؟! پس ايشان را به نيكوترين منازل قرآن فرود آوريد- و مانند شتران تشنه كه به آبشخور وارد مي شوند- به ايشان وارد شويد.)

در پايان اين فصل فرمودند: جناب ابن متوفيه در كتاب شريف كفايه- تنصيص فرمودند: تنها كسي كه در بين اصحاب جناب رسول الله معصوم بوده است- حضرت اميرالمومنين است. و جناب سيد مرتضي – شيخ مفيد و ديگر بزرگان را نيز در اين خصوص فرمايشي است. و از جناب رسول الله- حديثي بر اساس آيه شريف مباهله و آيات ديگر داريم كه دال بر عصمت جناب فاطمه زهرا است.

در پايان اين فصل فرمودند: (اكنون كه دانستي بقيه نبوت وعقليه رسالت و وديعه مصطفي و زوجه ولي الله و كلمه تامه الهي- فاطمه (عليها السلام) صاحب عصمت است-هيچ شكالي ندارد كه در فصول اذان و اقامه نمازت به عصمت آن جناب به اين عبارت

اشهد ان فاطمه بنت رسول الله عصمه الله الكبري

ويا مشابه آن شهادت دهي

اشكال اول (بدعت)

اين سوال پيش مي آيد كه: آيا شهادت به حضرت صديقه- در اذان و اقامه نماز- و يا اذان هاي عمومي- بدعت در دين نيست؟

چرا كه در هنگام تنزل اذان پيغمبر اكرم(ص)- شهادت بر حضرت فاطمه (عليها السلام) مطرح نمود- وانگهي اگر بنا باشد ما به جناب صديقه شهادت بدهيم- پس بايد بعد از اميرالمومنين- به تمام يازده تن امام ديگر هم شهادت بدهيم.

پاسخ اشكال اول:

در جواب- راجع به يازده تن امام- به عرض مي رسانيم كه: الحمدلله در اذان ما مرسوم است وقتي شهادت آقا اميرالمومنين علي (ع) را مي گوييم لفظ و ( اولاده المعصومين ) را هم اضافه مي كنيم كه هم حضرت و هم تمام يازده فرزند عزيزش- در مقام امامت و ولايت- شامل آن مي شوند.

اما راجع به اين كه- آيا شهادت به حضرت زجاجه وحي و بقيه نبوت- در اذان موجب بدعت مي شود- و حرام است يا نه؟ به عرض مي رسانيم كه: همين اشكال مساله بدعت-از ناحيه اهل سنت – در مورد شهادت و اقرار به ولايت مولا اميرالمومنين- بر ما اهل تشيع مطرح شد. مي گفتند : در اذاني كه بر پيغمبر نازل شده است- شهادت به جناب حضرت نبود- شما به چه مدرك و دليلي اين شهادت را دراذان مطرح مي فرماييد؟ مطرح كردن اقرار به ولايت علي (ع) در اذان كه جزء آن نيست و بدعت مي شود- پس شما به چه منطق- اين شهادت را مي آوريد؟ اين سوال را علماي عامه (اهل سنت) از استاد بزرگوار حضرت استادمان- جناب علامه شعراني (عليه الرحمه) پرسيدند. آن جناب در مقام جواب سوال آنها- مقاله اي را مرقوم فرمودند كه حضرت استادمان (روحي فداء) اين مقاله را در كتاب شرح فص فاطميه-صفحه 159 از كتاب هزارو يك نكته خودشان چنين نقل مي فرمايند كه: علماي عامه- در موضوع فصول اذان و اقامه و اقرار و شهادت به ولايت و امامت حضرت وصي- اميرالمومنين علي(ع) در آن- از جناب استادم علامه حاج ميرزا ابوالحسن شعراني (قدس سره العزيز) استفتاء كرده اند در جوابشان چنين مرقوم فرمودند كه من عين دست خط مباركش را كه نزد من محفوظ است – نقل مي كنم...)

اگر بخواهم عبارت عربي جناب علامه شعراني را در جواب آن آقايان مطرح كنم طول مي كشد. البته در بحث هايي كه محضر عزيزان داشتيم يكايك جمله هايش را معني كردم. خلاصه فرمايش آن حضرت ايت است كه : اگر اقرار به ولايت علي (ع) مي كنيم و شهادتش را در اذان مي گوييم از دو صورت خارج است: يكي اين كه- به عنوان جزئي از فصول اذان باشد و ديگر اين كه- واجب در اذان باشد.

ما اين شهادت را به نيت جزئي از اجزاي اذان نمي گوييم- براي اين كه مسلم است اين فصل- در فصول اذان و اقامه- آن موقعي كه از جبرئيل بر پيغمبر نازل مي شد- نبوده- پس اين شهادت را به عنوان جزئي ازاجزاي اذا نمي گوييم كه بدعت در دين شود- بلكه به عنوان جزئي از ايمان در اذان مي گوييم. آن هم نه اينكه واجب است در اذان گفته شود- بلكه از اين كه تبركا جايز است در اذان مي آوريم. بنابراين- ما اهل تشيع- بر اساس روايات فراواني كه اين روايت را- هم شيعه و هم اهل سنت- به خصوص اهل سنت- در يكي از صحاح سته- از امه سلمه از جناب رسول الله (صلي الله عليه و آله) نقل كرده اند- شهادت و اقرار به ولايت اميرالمومنين را جزئي از ايمان مي دانيم. لذا آقايان اهل سنت را كه در اذان و غير آن- به جناب پيغمبر شهادت مي دهند- اما شهادت به ولايت علي را قبول ندارند. به عنوان مسلمان مي شناسيم- ولي به عنوان مومن نمي شناسيم-چون به جزئي از ايمان اقرار نفرمودند كه مصداق (نومن ببعض و نكفر ببعض) مي باشند.

منتخب الهي نامه حضرت علامه حسن زاده آملي

ابوالقاسم كارگر — Fri, 06 Jun 2008 02:16:00 GMT

بسم الله الرّحمن الرّحيم

الهي نامه حکايتي از القاءات سبّوحي است که از تحوّلات روحي و تفکّرات عقلي و هيجان قلبي و هيمان شهودي به صورت طايفه اي از کلمات قصار به منصّ? تحبير و ترصيف ظهور يافته است که مورد توجّه نفوس مستعده شايق به کمال واقع گرديده است. خداوند سبحان همگان را از مَأدب? رحمت رحيميّه اش «قرآن کريم» توفيق استفادت عطا فرمايد؛ يا أيّها الذين آمنوا إستَجيبُوا لله و لِلرَّسول إذا دَعاکُم لِما يُحييکم. جمعه22 ع ا سنه 1419 ه ق 26/4/1377 ه ش. حسن حسن زاده آملي

................................................................................................ بسم الله الرحمن الرحيم

الهي، به حق خودت حضورم ده و از جمال آفتاب آفرينت نورم ده!

الهي، راز دل را نهفتن دشوار است و گفتن دشوارتر.

الهي، «يا مَن يعفو عن الكثير و يعطي الكثير بالقليل»، از زحمت كثرتم وا رَهان، و رحمتِ وحدتم ده! الهي، سالياني مي پنداشتم كه ما حافظ دين توايم، «أستغفِرُكَ اللهُمَّ !» در اين ليل‍ة الرّغائب 1390 ه.ق. فهميدم كه دين تو حافظ ماست، «ألحمدك اللهُمّ!». الهي، چگونه خاموش باشم كه دل در جوش و خروش است، و چگونه سخن گويم كه خِرَد مدهوش و بيهوش است. الهي، ما همه بيچاره ايم و تنها تو چاره اي، و ما همه هيچ كاره ايم و تنها تو كاره اي. الهي، از پاي تا فرقم، در نور تو غرقم. «يا نورَ السموات و الأرض، أنعَمْتَ فَزِدْ!» الهي، شأن اين كلم?كوچك كه به اين علوّ و عظمت است، پس «يا علي يا عظيم»، شأنِ متكلّمِ اين همه كلمات شگفت لاتتناهي چون خواهد بود؟ الهي، واي بر من اگر دانشم رهزنم شود و كتابم حجابم! الهي، چون تو حاضري چه جويم، و چون تو ناظري چه گويم؟ الهي، چگونه گويم نشناختمت كه شناختمت، و چگونه گويم شناختمت كه نشناختمت. الهي، چون عوامل طاحونه،‌ چشم بسته و تن خسته ام؛ راه بسياري مي روم و مسافتي نمي پيمايم. واي من اگر دستم نگيري و رهايي ام ندهي! الهي، خودت آگاهي كه درياي دلم را جزر و مدّ است؛«يا باسط» بسطم ده و «يا قابض» قبضم كن! الهي، دست با ادب دراز است و پاي بي ادب؛ «يا باسِطَ اليدَينِ بِالرَّحْمَه، خُذْ بيدي!» الهي، بسيار كساني دعوي بندگي كرده اند و دم از ترك دنيا زده اند، تا دنيا بديشان روي آوَرْد، جز وي همه را پشت پا زده اند. اين بند? در معرض امتحان در نيامده شرمسار است، به حق خودت «ثَبِّتْ‌ قلبي علي دينك!» الهي، ناتوانم و در راهم و گردنه هاي سخت در پيش است و رهزنهاي بسيار در كمين و بارِ گران بر دوش. يا هادي (إهدنا الصراط المستقيم* صراط الذين انعمت عليهم غير المغضوب عليهم و لا الضالين!) الهي، از روي آفتاب و ماه و ستارگان شرمنده ام، از انس و جان شرمنده ام، حتي از روي شيطان شرمنده ام، كه همه در كار خود استوارند و اين سست عهد، ناپايدار. الهي، رجب بگذشت و ما از خود نگذشتيم، تو از ما بگذر! الهي، عاقبت چه خواهد شد و با ابد چه بايد كرد؟ الهي، عارفان گويند «عَرِّفْني نَفْسَك»، اين جاهل گويد «عَرِّفني نَفْسي!» الهي، اهل ادب گويند به صدرم تصرفي بفرما، اين بي ادب گويد بر بطنم دست تصرّفي نِه! الهي، در راهم؛ اگر در باره ام گويي (لَمْ نَجِدْ لَهُ عَزْماً)، چه كنم؟ الهي، آزمودم تا شكم داير، دل باير است. «يا مَن يحيي الأرض الميته» دلِ دايرم ده! الهي، همه گويند خدا كو، حسن گويد جز خدا كو. الهي، همه از تو دوا خواهند، و حسن از تو درد خواهد. الهي، آن خواهم كه هيچ نخواهم. الهي، اگر تقسيم شود به من بيش از اين كه دادي نمي رسد، «فَلَكَ الْحَمد!» الهي، همه گويند بده، حسن گويد بگير. الهي، همه سرِ آسوده خواهند، و حسن دلِ آسوده. الهي، همه آرامش خواهند، و حسن بي تابي؛ همه سامان خواهند؛ و حسن بي ساماني. الهي، چون در تو مي نگرم از آنچه خوانده ام شرم دارم. الهي، از من برهان توحيد خواهند، و من دليل تكثير. الهي، از من پرسند توحيد يعني چه، حسن گويد تكثير يعني چه. الهي، از نماز و روزه ام توبه كردم، به حق اهل نماز و روزه ات توب? اين نا اهل را بپذير!